” ကိုကို ”
“ကြိုးတွေအခုဖြေပေးစမ်း ”
“အေးဆေးပေါ့ ”
“ရှင်သိပ်အသက်ပြင်းတာပဲ့ ကိုဘုန်းမြတ်
ရှင်သိပ်တော်ပါပေတယ် ”
“မင်းပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ”
“ရှင့်ကလေးကို ပုံစံနည်းနည်းပေးချင်ရုံပါ
ဘာမှမလုပ်ထားပါဘူး
ရှင်ကအမြဲအဲ့လိုကာကွယ်နေတော့
တို့ကပိုဆော့ချင်တာပေါ့ ”
“တိတ်စမ်း ငါမိန်းမတွေကိုလက်မပါဘူး
ဒါပေမယ့်နောက်ထပ်ဒါမျိုးထပ်ဖြစ်ရင်
ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့ ”
ပျော့ခွေနေပြီဖြစ်သည့် ဝတီကိုခေါ်ကာ ဟော်တယ် တစ်ခုသို့ခေါ်သွားခဲ့သည်။
တစ်လမ်းလုံးလည်းစကားမပြော ။
ဒေါသထွက်နေသည့်မျက်နှာကြောင့်
ဝတီစကားမစရဲ။
ကိုကို့အပေါ်အကျီကိုသာဝတ်ထားရတော့
မလုံမလဲ မနည်းငယ်ဖြစ်ရတယ်။
အခန်းတံခါးလော့ချပြီးသည်နှင့်
ရေချိုးခန်းထဲဆွဲသွင်းကာ
ဝတီတစ်ကိုယ်လုံး ရေပန်းနှင့်ထိုးနေတော့သည်။
နာသည့်အထဲ အေးကအေးနဲ့
ခံစားနေရတာတွေဘယ်ပျောက်ကုန်လဲ
မသိတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် အတင်းထိုးသွင်းခံထားရတဲ့
နောက်ပိတ်ကြောင့် နာနေတာတော့
ခုထိမပျောက်သေးပါဘူး။
လမ်းမှာဝင်ဝယ်ခဲ့တဲ့ ညအိတ်ဝတ်စုံလေးဝတ်ကာ
အိပ်ရာထဲ တွန်းပို့ခဲ့ပြီး အပြင်ပြန်ထွက်သွားသည်အထိ ကိုကို ဝတီကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။
ဘာပဲ့ပြောပြော ဝတီ အဖြေတစ်ချို့ ရှာတွေ့ပြီးပြီ
ထင်ပါတယ်။
အတိတ်ဘဝကအမုန်းတရားအချို့ကိုဝတီပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီလားမပြောတတ်။
အရင်ဘဝနဲ့တော့ မတူတော့ဘူးလို့
တကယ်ကြီးကို ခံစားနေရသည်။
အပြင်သွားရာမှပြန်ရောက်လာတဲ့ကိုကို
ဆေးဆိုင်တစ်ချို့ကိုသွားတာဖြစ်တယ်။
“အပေါ်ကအကျီချွတ်လိုက်”
“ကိုကို ”
“ဘာလဲ ရှက်တာလား ”
“ဟိုလူပေါင်းများစွာရဲ့အရှေ့မှာ ဘာအဝတ်မှမပါ
အချုပ်ခံထားရတာတော့ မရှက်ဘူးလား”
လူတကာအရှေ့ဖင်ဟောင်းလောင်းနဲ့
နေခဲ့တာကိုကျ မရှက်ဘူးလား ”
“ကိုကို အဲ့လ်ုမပြောပါနဲ့”
“ဘာလဲမဟုတ်လို့လား”
“ကိုကို အင့်”
“အဲ့အရည် တစ်စက်မှမကျနဲ့
ချွတ်စမ်း ”
“ဟုတ်ကဲ့ ”
နီရဲနေတဲ့ရင်သားတွေနဲ့
ရောင်နေတဲ့နို့သီးခေါင်းတွေ
ဆေးဖွဖွလေးလူးပေးနေတာတောင်
အထိမခံနိုင်လို့ တအီအီညည်းနေမိတယ်
“အကျီပြန်ဝတ်တော့ ”
ဟုတ်
“ကိုကို ပြီးပြီ ”
“လာမှောက်ထား ”
ရုတ်တရက်ဆွဲချလိုက်တော့
ကိုကိုပေါင်ပေါ်ကန့်လန့်လေး ။
အငြိမ်နေ
အ အ အီးးးး
ဘောင်းဘီကိုတင်ပါးပေါ်အောင်ဆွဲချတော့
ရှက်ရွံ့မှုက လှိုက်ကနဲ။
“ကိုကို ”
“ဘာလဲ မင်းအထဲကဟာဒီတိုင်းထားမလို့လား ”
“မဟုတ် မဟုတ်ပါဘူး ”
ဖင်သားပေါ်ဆေးတွေဖွဖွလေးလိမ်းပေးပြီး
နောက်ပိတ်လေးဆီလက်ကရောက်လာတော့
ထိတာနဲ့ကို နာပြီ။
ဆေးရည်တစ်မျိုးသေချာလောင်းချပြီး
နောက်ပိတ်လေးကို ဖွဖွလေး ထိကိုင်လာသည်။
အ
အ
ကိုကို
ကိုကို
အီးးးး ”ကိုင်တာနဲ့နာနေတာ ”
ဆေးတစ်ချို့ အတွင်းထဲရောက်စေရန်
ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ပတ်မွေပေးနေသည်။
ကိုကို
အ
အ
နာကျင်မှုက တုန်တုန်ရီရီလေး
အ အာ
ကိုကိုလည်းသိသည်ထင်
မွေနေတာခဏရပ်လိုက်ပြီး
ဂျယ်များတစ်ခါညစ်ချပြန်ပါသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ နောက်ပိတ်ကို
ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကိုင်ကာအတွင်းသို့တွန်းထည့်လိုက်
အပြင်လေးဆွဲလိုက်နှင့် ဝတီတစ်ယောက်တွန့်တွန့်လူးနေပါတော့သည်။
အားးနာ နာတယ် ကိုကို
ဖြန်းးးးအ
ဖြန်းးးးးအ
ဖြန်းးးးးးးအ
“လျော့ထား မတင်းထားနဲ့ ”
အိ
ဖြန်းးးးးး
“နာတယ် ကိုကို ”
“လျော့ထား ”
အီးးးး
အ အ အားးးး မရဘူး နာတယ် ကိုကို
ဖင်တရမ်းရမ်းနှင့်မျက်ရည်မျက်ခွက်
ဆုတ်ခြေထားတဲ့စောင်တွေကလည်း အနေအထားပျက်ကုန်ပြီ။
“ကိုကို မရတော့ဘူး ထင်တယ် ”
အီးးးးဆေးရုံမှာသွားခွဲရမှာလား’
“ကိုကို ”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး နည်းနည်းအောင့်ခံ”
“အောင့်ခံနေတာပဲ့ ” အီးဟီးးး
အ အ နာတယ်ကိုကို အီးးး
“နည်းနည်းပဲ့အောင့်ခံ ”
“ထွက်တော့မယ် မညစ်ထားနဲ့ ”
ဖြန်းးးးး ဖြန်းးးးးးး
နာပါတယ်ဆိုနေ
ဖင်ကလည်း တဖြန်းဖြန်းရိုက်ခံရသေးတယ် ။
အားးးးအ အ အီးးးး
အိုးးးးနာတယ်
အားးအားးအားးးးးး
အီးးဟီးးးအင့်
“ရပြီ ”
ဆေးတစ်ချို့ကိုယူကာ နောက်ဘက်ထဲသို့
လက်နှစ်ချောင်းကတိုးဝင်လာသည်။
“ဆေးထည့်ပေးနေတာ ငြိမ်ငြိမ်နေ ”
အီး အီးးးးးနာလိုက်တာ
ထွက်သွားတော့လည်း အပေါက်ထဲ
တစ်ခုခုလိုသလို။
အတွင်းပတ်ချာလည်ဆေးလူးပေးပြီး
တင်ပါးကိုဆက်လူးပေးတယ်။
“အိပ်တော့
မင်းမနက်ဖန်ကျောင်းမသွားနဲ့ ”
“ကိုကို ဝတီကိုစိတ်ဆိုးနေလားဟင်”
ဆက်ရန်
